مرکز هوشمندی، همهٔ ماژولهای آبان۳۶۰ را به یک زبان مشترک میرساند: کاربر به زبان خودش میپرسد، سامانههای دیگر سازمان بهصورت برنامهای وصل میشوند، و قاعدههای خودکار کارهای تکراری را انجام میدهند — همه از یک مسیر واحد که دسترسی کاربر را رعایت میکند و هر اقدام را ثبت میکند.
در یک نگاه
قابلیتهای کلیدی
01
شناسنامهٔ زندهٔ همهٔ ماژولها: هر ماژول چه کارهایی را میتواند انجام دهد، نصب است یا نه، روشن است یا خاموش، و به کدام ماژول دیگر وابسته است
02
پاسخ روشن بهجای خطای گنگ: اگر ماژولی خاموش باشد، سامانه نام همان ماژول را میگوید و کار را رد میکند
03
دستیار هوشمند با حافظهٔ گفتوگو: پرسش پیگیرانه معنا دارد و لازم نیست هر بار همهچیز را از نو بگویید
04
گفتوگو روی همهٔ صفحههای سامانه: دکمهٔ گفتوگو همیشه در دسترس است و پاسخ را همانجا میدهد
05
فرمانهای آماده بدون نیاز به هیچ سرویس بیرونی: امروز چه خبر؟ · وضعیت فروش · کارهای من · دبیرخانه · وضعیت انبار · وضعیت مالی · سلامت یکپارچهسازی
06
دو حالت کار: «پرسش» فقط میخواند و گزارش میدهد؛ «انجام» میتواند ثبت و اصلاح کند
یکپارچگی در آبان۳۶۰
همراه با فرایندهای سازمان
مرکز هوشمندی ماژول تازهای به سامانه اضافه نمیکند؛ همان ماژولهای موجود را در دسترس میگذارد. هیچ دسترسی تازهای تعریف نمیشود و هر عملیات به همان دسترسیِ واقعیِ همان ماژول گره خورده است: اگر کاربری حق دیدن پروندهای را ندارد، از این مسیر هم نمیبیند، و اگر فقط رکوردهای واحد خودش را میبیند، پاسخ دستیار هم همان اندازه است.
نتیجه برای سازمان
از داده تا تصمیم
هر درخواست، از هر مسیری که بیاید، از یک زنجیرهٔ ثابت میگذرد: مرکز روشن است؟ راه اتصال باز است؟ ماژول نصب و فعال است؟ ماژولهای وابستهاش فعالاند؟ این عملیات تعریف شده است؟ کاربر دسترسی دارد؟ کلید اتصال این دامنه را دارد؟ و آیا این اقدام تأیید انسانی میخواهد؟ هر رد شدنی میگوید کدامیک از اینها بسته بود — نه یک خطای مبهم.