مغز یکپارچهٔ آبان۳۶۰: گفت‌وگو با سامانه، اتصال به سامانه‌های دیگر و خودکارسازی — همه از یک مسیر کنترل‌شده و ثبت‌شده
مرکز هوشمندی، همهٔ ماژول‌های آبان۳۶۰ را به یک زبان مشترک می‌رساند: کاربر به زبان خودش می‌پرسد، سامانه‌های دیگر سازمان به‌صورت برنامه‌ای وصل می‌شوند، و قاعده‌های خودکار کارهای تکراری را انجام می‌دهند — همه از یک مسیر واحد که دسترسی کاربر را رعایت می‌کند و هر اقدام را ثبت می‌کند.
شناسنامهٔ زندهٔ همهٔ ماژول‌ها: هر ماژول چه کارهایی را می‌تواند انجام دهد، نصب است یا نه، روشن است یا خاموش، و به کدام ماژول دیگر وابسته است
پاسخ روشن به‌جای خطای گنگ: اگر ماژولی خاموش باشد، سامانه نام همان ماژول را می‌گوید و کار را رد می‌کند
دستیار هوشمند با حافظهٔ گفت‌وگو: پرسش پیگیرانه معنا دارد و لازم نیست هر بار همه‌چیز را از نو بگویید
گفت‌وگو روی همهٔ صفحه‌های سامانه: دکمهٔ گفت‌وگو همیشه در دسترس است و پاسخ را همان‌جا می‌دهد
فرمان‌های آماده بدون نیاز به هیچ سرویس بیرونی: امروز چه خبر؟ · وضعیت فروش · کارهای من · دبیرخانه · وضعیت انبار · وضعیت مالی · سلامت یکپارچه‌سازی
دو حالت کار: «پرسش» فقط می‌خواند و گزارش می‌دهد؛ «انجام» می‌تواند ثبت و اصلاح کند
مرکز هوشمندی ماژول تازه‌ای به سامانه اضافه نمی‌کند؛ همان ماژول‌های موجود را در دسترس می‌گذارد. هیچ دسترسی تازه‌ای تعریف نمی‌شود و هر عملیات به همان دسترسیِ واقعیِ همان ماژول گره خورده است: اگر کاربری حق دیدن پرونده‌ای را ندارد، از این مسیر هم نمی‌بیند، و اگر فقط رکوردهای واحد خودش را می‌بیند، پاسخ دستیار هم همان اندازه است.
هر درخواست، از هر مسیری که بیاید، از یک زنجیرهٔ ثابت می‌گذرد: مرکز روشن است؟ راه اتصال باز است؟ ماژول نصب و فعال است؟ ماژول‌های وابسته‌اش فعال‌اند؟ این عملیات تعریف شده است؟ کاربر دسترسی دارد؟ کلید اتصال این دامنه را دارد؟ و آیا این اقدام تأیید انسانی می‌خواهد؟ هر رد شدنی می‌گوید کدام‌یک از این‌ها بسته بود — نه یک خطای مبهم.
